Güney Çin Denizi kıyısındaki Tanmen kasabasında balıkçılıkla geçinen aileler, kayıplarla dolu geçmişlerine rağmen nesillerdir geleneksel denizcilik kültürünü sürdürüyor. CGTN tarafından hazırlanan beş bölümlük belgesel, Hainan Eyaleti’ndeki toplulukların değişen balıkçılık pratiklerini, kayıplarını ve kıyıdaki bekleyişlerini kayıt altına aldı.
Tanmenli 30 kişinin bulunduğu balıkçı teknesinin 1975’te denizde kaybolmasının ardından, bölgedeki ailelerin hayatı bu trajedinin gölgesinde şekillendi. Kazada eşi Su Xianli’yi kaybeden Fu Yuhua, aradan geçen elli yılı aşkın zamana rağmen eşinin tek fotoğrafını saklamaya devam ediyor.
Üç çocuğum da o zamanlar daha küçüktü. Zaten babalarını kaybetmişlerdi. Annelerini de kaybederlerse ne yaparlardı?
Babasını beş yaşındayken aynı olayda kaybeden Su Biaowei, büyüdüğünde baba mesleği balıkçılığı seçti. Yine aynı kazada babasını yitiren Lu Chunxiang ile evlenen Su Biaowei’nin denize açıldığı dönemlerde, aile kıyıda nöbet tutmayı sürdürdü.
Onun için elbette endişeleniyorum, özellikle de hava kötü olduğunda veya deniz hırçınlaştığında.
Geleneksel Navigasyon ve Değişen Av Yöntemleri
Bölgede denizcilik bilgisi uzun yıllar boyunca kuşaktan kuşağa aktarıldı. Henüz 13 yaşındayken dedesiyle ava çıkan ve 2021 yılında yaşamını yitiren Su Chengfen, uydu öncesi döneme ait Genglubu adlı geleneksel rota kayıtlarını muhafaza ediyordu.
Belirli bir resife giderken hangi rotayı izleyeceğimizi bilmek istersek Genglubu’ya göz atmamız yeterli.
Resiflerde dalış yaparak avlanma yöntemi günümüzde av miktarının düşmesi ve genç nüfusun ilgisinin azalmasıyla geriliyor. Jinqing Adası civarında daha büyük gemiler devreye girerken, 12 yıl önce kayıt altına alınan balıkçı Feng Ping artık adalar arasında yük taşımacılığı da yapıyor.
Yelken açtığımız deniz çok değişmedi. Ama insanlar değişti.
Kıyıdaki Bekleyiş ve Denizcilik Geleneği
Teknelerin dönüş saatlerinin önceden bilinemediği dönemlere tanıklık eden Wang Zhenzhong, çocukluk yıllarında annesiyle limanda geçirdiği bekleyiş anlarını aktarıyor.
Ufukta küçücük bir nokta gördük ve yavaşça büyüyordu. Bir tekne geri dönüyordu. Ama balıkçı barınağına ulaşınca bizimki olmadığı anlaşıldı. O yüzden beklemeye devam etmek zorunda kaldık.
“The Sea We Call Home” (Yuva Adını Verdiğimiz Deniz) adlı yapımda yer alan tanıklıklar, adalıların denizle kurduğu ekonomik ve duygusal bağı gözler önüne seriyor. Wang Zhenzhong, topluluğun aile yapısını şu sözlerle özetliyor:
Erkekler engin denizlere açılır. Bunu kendi yuvaları için yaparlar. Kadınlar da onları bekler ve çocuklarını büyütürler. İşte yuva budur. Büyüyünce çocuklar da babalarının izinden giderler. İşte bu da yuvadır.
